Blenheim - Kaikoura (walvissen)

Wij hebben Blenheim verlaten. Volgens de boeken de stad met de meeste zonuren. Dit werd ook van Motueka gezegd. Wat moeten we nou geloven? De weg naar Kaikoura gaat door een woestijnachtig landschap. Als we goed kijken, zien we dat het gewoon begroeid is maar door de droogte geel verkleurd is. Het moet hier wel heel erg droog zijn. Dit klopt ook, want de tekens voor brandgevaar staan op hoog risico. Tussen de gele velden zien we grote stukken met wijnbouw. De druivenboompjes krijgen genoeg irrigatie water.

Wij trekken langs de kust en zien de resultaten van de aardbeving die in 2016 plaats vond. Hele hellingen waren toentertijd naar beneden geschoven en de weg werd bedolven onder het puin. Het meeste is opgeruimd, maar nog niet alles is geasfalteerd en op orde. In Kaikoura staan naast de camping zelfs nog noodhuizen.

Je ziet hier huizen gebouwd tegen hellingen. Ze zijn door zeecontainers beschermd tegen rollend gesteente. Een huis heeft een constructie met een soort vangnet erboven, hopelijk van ijzer! Dit huis staat onder een steile helling. Containers helpen zeker niet afdoende bij een aardbeving.

Vanmiddag tien km gelopen om zeehonden te spotten. We hebben ze gezien, dus kunnen weer huiswaarts keren en erop proosten.

Tijdens onze vorige reis in Nieuw Zeeland hebben we geen trein gezien. Nu staan we weer geparkeerd vlakbij het spoor.

Wij merken hier niets van het coronavirus. Toen ik in de supermarkt een foto maakte van de bergen toiletpapier keken ze me vreemd aan. Ik vertelde, dat toiletpapier in Holland gehamsterd werd i.v.m. het coronavirus. Gek volk, moesten ze gedacht hebben, gelukkig maar dat Tasman het hier niet veroverd heeft.

Morgen gaan we op walvissen jacht. Nou ja, walvissen spotten. Eerst een stel reispilletjes innemen tegen zeeziekte en dan maar hopen dat ze ‘bijten’.

Als we terug komen, gaan we ruimen en de koffers inpakken. Alleen Christchurch rest ons dan nog.

Zondag 15 maart

Bij de Whale Watch aangekomen, werd er medegedeeld dat er vandaag, vanwege de wind, een grote kans op zeeziekte bestond.  

Dat we walvissen zouden spotten, was niet honderd procent zeker. Maar….. zagen we ze niet, dan kregen we 80% van ons geld terug. Dit gold echter niet als je niets zag vanwege zeeziekte.

Gedurende de zeereis werd er nog even verteld, dat er golven tussen de 50 en 200 cm waren.

Onze walvissen waren ’s morgens gespot. Ze blijven zo’n 10 minuten boven water. Duiken dan zo'n 1000 meter om te eten en blijven dan tussen de 35 en (record) 105 minuten onder water. Dit kan per soort erg verschillen. Zodra een schipper de walvissen spot, geeft hij de locatie en tijd door. Hierna is het voor de volgende boot een kwestie van het gebied doorkruisen en wachten tot de walvissen weer boven komen. Met sonar wordt af en toe geluisterd waar ze verblijven. Wij hadden geluk. Na 50 minuten kwam de eerste walvis boven water en de tweede dook op, toen de eerste verdween

Het is een prachtig gezicht hoe de walvissen boven komen en een fontein van gecondenseerde waterdamp omhoog spuiten. Vlak voor ze gaan duiken rechten ze hun lichaam, krommen hun rug, dan komt de staartvin het water uit en met een 'slowmotion' klap verdwijnt de walvis onder water. Later krijg je aan boord te zien welk gedeelte van de walvis je gezien hebt. Dit is slechts het 1/3 deel van zijn totale lengte en maar een heel klein deel van zijn omvang. Dankzij de reispillen niet zeeziek geworden en hebben we met volle teugen kunnen genieten van de Whale Watch!

Onderweg ook nog albatrossen gezien, maar de familie van Flipper liet zich weer niet zien. 

’s Middags hebben we de koffers grotendeels gepakt. Morgen naar Christchurch en dan gaan we met Lianneke uit eten. Dinsdag in alle vroegte naar Brisbane en dan door naar onze laatste bestemming, een weekje Bali. Het wordt daar vooral luieren en misschien een dag cultuur snuiven. 

Dus weinig Bokkennieuws.